Ik ben al mijn hele leven bezig met balans. Niet omdat ik er een boek over heb gelezen, maar omdat ik zo ben en omdat wellicht het leven me geen keus liet.
Mijn vader overleed toen ik jong was. Mijn moeder raakte gewond bij datzelfde ongeluk. Vanaf dat moment moest ik veel zelf uitzoeken. En zoals dat gaat: je leert, je valt, je groeit. Later kwamen er nog meer dingen bij: werk, kinderen, scheiding, een moment waarop ik bijna mijn leven verloor. Balans is voor mij geen zweverig begrip. Het is iets wat je leert als je wilt blijven staan.
De kunst van aan en uit
Ik ben iemand die vol gas kan gaan. Hele dagen bezig zijn met één ding, overal bij willen horen, niks willen missen. Maar ik kan de uitknop vrij makkelijk vinden. Een dag helemaal niks doen – zonder schuldgevoel. Even geen productiviteit, geen plannen, geen haast. Gewoon zijn. De wereld draait ook zonder mij een dagje door.
Balans betekent voor mij: de afwisseling tussen aan en uit. Tussen geven en nemen. Tussen doen en laten.
De ballen en de wip
Voelt je leven soms als een circus? Werk, gezin, vrienden, sport, nog even een klusje tussendoor. Al die ballen die je in de lucht probeer te houden. Waarvan je denkt dat het moet. Maar is het echt erg als sommige gewoon even op de grond rollen? Wat verlies je, en wat win er mee?
Balans is niet dat alles perfect verdeeld is. Op elk moment. Het is een soort wip. De ene keer zit je hoog, de andere keer laag. En soms zit je gelijk. En dat is prima, zolang je over een tijdje kunt zeggen: het klopt ongeveer zo.
Een oefening voor thuis
Soms helpt het om even eerlijk te kijken naar waar je allemaal mee bezig bent. Schrijf alles op waar je aandacht aan geeft: werk, gezin, vrienden, hobby’s, gezondheid, verplichtingen. Het hoeft niet mooi of compleet te zijn. Gewoon even alles eruit.
En vraag jezelf dan af:
- Wat geeft me energie, en wat vreet het juist op?
- Waar doe ik het eigenlijk voor — mezelf of iemand anders
- Wat zou ik kleiner willen maken? Of misschien helemaal laten vallen?
Je hoeft niet alles te veranderen. Soms is een kleine verschuiving al genoeg om weer lucht te krijgen.
Loslaten is niet opgeven
Ik heb geleerd dat balans niet betekent dat alles altijd goed gaat. Het betekent dat je jezelf toestaat om te bewegen. Om soms te veel te doen, en dan weer rust te nemen. Een dag vol vreten en de volgende dag wat gezonder eten. Een avond doorhalen en daarna even niks plannen. Niet als excuus, maar als manier om het vol te houden.
Zo manage ik mijn energie. Zodat ik er kan zijn voor wat echt telt.
Wie geeft, wie neemt
Soms geef ik ruimte aan anderen. Soms neem ik de controle. Vast super vervelend voor mijn omgeving. Lekker wispelturig, maar ik ben me ervan bewust.
Soms hebben anderen jouw aandacht minder nodig dan jij denkt. En soms belemmert jouw drang om te helpen juist hun groei. Balans gaat dus niet alleen over jou, maar ook over de mensen om je heen. Wie geeft? Wie neemt? En klopt dat een beetje?
Het is geen puzzel die je oplost. Het blijft verschuiven. Elke stap die jij zet, verandert de balans weer een beetje en dat is precies de bedoeling.
Tot slot
Balans is voor mij geen eindbestemming. Het is een beweging – een golf, een wip, een ritme dat me helpt overeind te blijven.
Ik ben niet altijd in balans. Niemand is dat. Maar zolang ik blijf voelen, loslaten en leren, komt het meestal vanzelf weer goed.
En dat is genoeg.